Paznokieć wchodzi w drewno, odrywa próchniejące fragmenty. Kiedy zimno wchodzi w skórę wybija brednie i otrzeźwia. Przyglądamy się sobie przez grube oczy jak przez grube szkła, takimi widzimy się nawzajem i takimi widzimy w lustrach samych siebie. Wyszeptaliśmy życzenie, żeby nie było zimna w tym roku. Spełnia się. Pomyśl tysiąc razy zanim wypowiesz życzenie, bo możesz później pływać w ciepłym, leniwym, gęstym. A nie skorzystasz, bo nie uwierzysz w swoje szczęście.
Rano po nocy.
Szarpnął hamulec awaryjny. Lecą ludzie. Dzieci wypadają z wózków i toczą się po podłodze. Tylko niepełnosprawni z narządu ruchu kończyn dolnych mają silne ręce - trzymają koła i jadąc do tyłu niwelują siłę popychającą ich w przód. Stoją w miejscu, jakby szli pod wiatr. Właśnie myślałam o tym, że ludzie są jak członki jednego człowieka. Osobni, ale połączeni częścią wspólną. Złożyli się, jak te ręce do modlitwy, całymi ciałami. Po chwili już nic, nic nie było. Przeprosiny i przekleństwa, szukanie dzieci pod fotelami -gdzie one się potoczyły? I już nic, już nic, już dobrze. Na torach leży płaski pies, płacze motorniczy. Czasem aż trudno spojrzeć rozmówcy w oczy, taki jest podobny. Można łatwo pomylić własne odbicie z kimś drugim. Rano, na wpół we śnie, liczę nogi i ręce. To co nad i to co pod łokciami i kolanami, powinno dać razem osiem odcinków, wyznaczonych przez długie kości. Nie raz mi się zdawało, że jest dziesięć, nawet szesnaście. Czasem, że tylko pięć, sześć.