Przez gąszcz majowych chrabąszczy

Maczetą toruję drogę

Chrzęszczą pokrywy pod moimi stopami

Buczy i brzęczy w głowie

Czułki łaskoczą najmiększe tkanki

Pod kolanami i przy łokciach

A każdy haczyk owadziej nogi

Podważa nanometr paznokcia

No to jedziemy

W ciemność. Na ulicę Wieczystą

Autobusem linii 124.

Patrzą na mnie zdziwieni

Ludzie, którzy się znają z widzenia,

Z wysiadania.

Brzegiem siebie ledwie

Zasiedlam siedzenie.

Coraz mniej świateł.

Bilet jak opłatek

Na języku kasownika.

Odliczam przystanki

-Ważny jest ostatni.